 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ontwikkeling van Vervaart Uitvaartverzorging: de Grafheuvel, een revolutionaire ontwikkeling op het gebied van begraven en herdenken!
Al voordat Ad Vervaart uit De Meern, 30 jaar geleden begrafenisondernemer werd, raakte hij tijdens een vakantie in Drenthe gefascineerd door de hunebedden.
Een hunebed bestond uit staande en liggende stenen, opgevuld met aarde die er in de loop der jaren overigens tussenuit is gespoeld.
Het was een aarden heuvel, meestal in het midden van een dorp, waarin de overledenen werden bijgezet. Ik vond dat een zinvolle manier om de doden om je heen te hebben.
Ze waren vlakbij!
Het idee bleef in mijn hoofd hangen en toen ik in dit beroep terechtkwam, begon ik het uit te werken. Sommige mensen willen per se begraven worden, anderen gecremeerd. Maar er zijn mensen die begraven te ijzig vinden, of cremeren te abrupt. Voor die mensen is de grafheuvel het alternatief. Ook denk ik dat nabestaanden met deze vorm van dodenbezorging meer innerlijke rust krijgen. Ik kwam in contact met achitect Verkade sr., die het hotel van de toekomst zou bouwen. Ik zei: 'Zet eens wat nissen in een cirkelvorm op elkaar, gedeeltelijk boven en gedeeltelijk onder het maaiveld, zodat je er nog overheen kunt kijken'. Hij pakte meteen een potlood en begon te schetsen. Verkade was toen erg ziek en overleed korte tijd daarna. Zijn zoon heeft het idee later vorm gegeven.'
Waarom de grafheuvel?
Begraven gebeurt in veel gevallen buiten de stad of het dorp, ver weg van de mensen. De angst voor de dood, de geur van de dood, heeft leiders doen beslissen begraafplaatsen collectief en buiten de bewoonde wereld te plaatsen.
Voor oude mensen is het openbaar vervoer de enige aangewezen mogelijkheid om hun overleden geliefden te bezoeken. De orthogonale [=rechthoekige] indeling van de begraafplaatsen verwerpen elke menselijke emotie. Beslotenheid, gelijkheid, respect is opgelost in vormen van eentonigheid. Angst en onbereikbaarheid houden de mensen weg bij hun begraafplaatsen.
Waar willen wij eigenlijk begraven worden?
Een keuze die niet gemaakt hoeft te worden omdat er niet over nagedacht hoeft te worden daar er de aanleiding niet toe is; de meest voor de hand liggende oplossing wordt gekozen. De begraafplaats buiten de stad, het dorp.
De vicieuze cirkel is daar.
Wensen
Veel mensen hebben ideeën en wensen over hoe en waar ze begraven willen worden. Veelal kunnen deze wensen niet vervuld worden door de eisen en verzonnen eisen die er aan het begraven gesteld worden.
Wensen van mensen bepalen de vorm van zowel de begrafenis als de begraafplek.
Saamhorigheid, gelijkheid, beslotenheid, privé, zitten, natuur, groen, bereikbaarheid, wandelen, rusten, tot rust komen, huilen, lachen, herinneren, keuze, flexibiliteit, kleinschaligheid. De plek waar begraven gaat worden is afhankelijk van deze menselijke emoties. De een wil onder een boom, de ander misschien wel tussen het asfalt.
De ontwikkeling van een begraafplaats waar alle emoties een plaats vinden is niet eenvoudig gezien de hiervoor genoemde eisen en de angst die er voor de dood bestaat. Begraven moet meer onder de mensen, dichtbij, maar dan wel uit het zicht.
Plek om te begraven
Eindelijk biedt de grafheuvel een plek om te begraven dichtbij de mensen en de grafheuvel zou zich kunnen bevinden op de vele pleinen, parken, tuinen, kerktuinen en plantsoenen die zich in een stad of dorp bevinden.
Speelplaatsen in vroegere nieuwbouwwijken kunnen nu vervangen worden door een kleinschalige begraafplaats.
In parken kan ruimte gespaard worden, maar ook op pleinen etc.
Niet alleen om het begraven dichter bij de mensen te brengen, maar ook om de aanwezige, maar ook de nieuwe groene plaatsen in een stad of dorp rendabel te
maken, waardoor deze niet overwoekerd
zullen worden door stenen massa's.
Respect voor het menselijke monument.
Begraven
Naast elkaar in diepe graven rusten zij eeuwig, de buurman of buurvrouw zullen zij nooit kennen. Bezoek wordt ontvangen in regen en wind. Verderop daalt een nieuwe buurman af. Bezoekers staan in een hiërarchische volgorde. Vrouw, kinderen, vader, moeder, broers, zusters, vrienden, collega's kennissen, belangstellenden. Iedereen kent het verdriet, maar niemand geeft zich daaraan over, met uitzondering van de meest hooggeplaatste, in de hiërarchie. Zij hebben recht op het verdriet maar kennen de overledene niet. Dezelfde steen. Verdwaald zijn zij.
Het ongelijke niveau, de hiërarchie, afstand nemen, de regen, wind, het bezoek, de buren vertellen de emotie. Het lijkt voor ons gewoon. Niemand merkt iets vreemds op aan deze situatie. Toch vertelt deze paradox precies hoe wij niet begraven willen worden.
De Grafheuvel
De oplossing voor kleinschalig begraven op plaatsen in stad of dorp is de grafheuvel.
Vorm en hoogte geven gelijkwaardigheid en beslotenheid. In de grafheuvel kun je rusten en tot rust komen, wandelen en zitten, huilen en lachen en herinneren.
Gekoppelde grafheuvels geven de mogelijkheid om te wandelen over de graven en langs de graven. Een zwerftocht, een wandeling door een parkachtige omgeving.
De grafheuvel staat in de bossen, op het asfalt, op een plein, in een tuin, op het strand, op open plekken tussen de bebouwing, het maakt onderdeel uit van de maatschappelijke omgeving.
De grafheuvel is rond, iedereen is gelijk en kan afscheid nemen van de overledene, staand op de rand of midden in de heuvel, de overledene is het middelpunt.
De grafheuvel geeft bescherming, een familiegraf, een gezinsgraf, een enkel graf, naast elkaar, boven elkaar, bescherming om bij de overledene te zitten en hem of haar te herdenken.
De grafheuvel vertelt over de mensen die er liggen. Niet alleen de namen en data, verhalen en gebeurtenissen vertellen iets over de overledene. De grafheuvel confronteert mensen niet met hun angst voor de dood, de grafheuvel laat het leven zoals het is.
Geïnteresseerd geraakt in de Grafheuvel? Neem dan contact op met Ad Vervaart,
wij informeren u graag verder over de grafheuvel.
